Η ανυπαρξία σε εορτασμό χοροστατεί,

στ' όνομα της ομορφιάς που συνεχώς εγκληματεί,

λεηλατεί και ονειροβατεί,

οι άνθρωποι με τα θηρία δεν είναι συμβατοί,

τη χαρά θα μοιράσουν νεκροζωντανών στρατοί,

η σύγχυση τρομοκρατεί,

μετά το πανηγύρι ησυχία επικρατεί,

η αδυναμία σου δυνατή,

του λάθους η ντροπή μίσος σφυρηλατεί,

 

ενώ η χαρά υπνοβατεί,

το έρπην καλά κρατεί,

και το τώρα συγκρατεί,

εκτόνωσες και πάλι ομορφιά ιδεατή,

πάλι τελείωσε η γιορτή,

ώρα για ύπνο θεατή,

της σιωπής ακροατή,

της αλήθειας πειρατή,

η απόγνωσή σου είναι απολύτως ορατή,

λεπτομέρεια το γιατί...

άλλη μια κηδεία, με χαμόγελο πλατύ!

ΔΙΗΝΕΚΗΣ 2016

Μεγάλωσαν τα βρέφη και φτιάξαν κοινωνία,

ύμνο στο μηδενισμό και την ανυπαρξία,

ακριβοδίκαιη αδικία, πλήρη αδιαφορία,

οι κάτοικοι του πάτου απονέμουνε βραβεία,

πανέμορφη αιμορραγία, υπέροχη αηδία,

οι άφωνοι λατρεύουν πλαστικά αιδοία,

βάση της ανάπτυξης η αιχμαλωσία,

υπερεθνική θεόσταλτη αιματοχυσία,

στρατόπεδα συγκέντρωσης πρεσβεύουν αμνηστία,

βραβεύουν τους υποτελείς με ανεξαρτησία,

μιερή αναλογία, η δουλειά οδηγεί στην ελευθερία,

όραμα ζωής η ομοιομορφία, λυτρωτική θυσία...

Σιωπηλός αμνός σου ζήτησαν να γίνεις,

τα παιδιά σου να προσφέρεις στο βωμό της ευθύνης,

υποταγή στο βιαστή δείγμα ευγνωμοσύνης,

τον πόνο σου με ψεύδη προσπαθείς να απαλύνεις,

τη σύγχυση διαχύνεις, τίποτα δε διακρίνεις,

βολική η σκιά της μετριοφροσύνης...

ΔΙΗΝΕΚΗΣ 2016

Το δίπολο του χάους, η τύχη και η μοίρα, 

πανέμορφη θεόσταλτη πλημμύρα, 

«φυσικές» καταστροφές, λάσπη στον ανεμιστήρα, 

εξομολόγηση σε όσιο νιπτήρα, 

ξεπλένεις απόβλητα και μύρα, 

δάχτυλο δείχνεις στο κενό, ερμαφρόδιτε μνηστήρα, 

δροσερή η σκιά του σωτήρα, 

κανείς ποτέ δε φταίει στη γενιά του σιγαστήρα,

τυχαίο το κακό, δηλητήριο η φύρα, 

τα ίχνη σου θα σβήσουν στον αποτεφρωτήρα, 

οφείλεις να κράτας σταθερά τον αναπτήρα...

ΔΙΗΝΕΚΗΣ 2016

 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε σε ένα μέρος που δεν υπήρχαν φίδια. Στο πανέμορφο νησί που ζούσε δεν υπήρχε ούτε ένα φίδι. Την ίδια χρονική περίοδο υπήρχαν διάφορες ομάδες ανθρώπων που ζούσαν σε άλλα μέρη όπου υπήρχαν φίδια. Επειδή εκεί ο κίνδυνος από τα φίδια ήταν υπαρκτός, οι άνθρωποι έφτιαξαν ένα σύστημα κανόνων συμπεριφοράς που από τη μία περιορίζουν τη συμπεριφορά των ανθρώπων αλλά από την άλλη μειώνει τον κίνδυνο δαγκώματος από τα φίδια. Σε κάποια στιγμή αυτοί οι άνθρωποι, συνάντησαν εκείνον που έμενε στο νησί που δεν υπήρχαν φίδια και προσπάθησαν να τον πείσουν για τη χρησιμότητα του συστήματος κανόνων που καθορίζει τη συμπεριφορά σε σχέση με τα φίδια. Αυτός απλά τους απάντησε «Εδώ δεν έχει φίδια, οπότε το σύστημα κανόνων σας εδώ είναι απλά περιοριστικό και πλήρως άχρηστο». Εκεί κατάλαβαν ότι ο μόνος τρόπος να τον "πείσουν" ήταν να φέρουν φίδια στο νησί του...

Ας σκεφτούμε τώρα το θέμα της ηθικής. Όλα τα κοινωνικοπολιτικά συστήματα οργάνωσης (θρησκεία, πολιτική, φιλοσοφία, κλπ) έχουν ένα κοινό στοιχείο, έχουν δημιουργήσει ένα σύστημα κανόνων τους οποίους όποιος ακολουθεί είναι ηθικός, καλός...ε λοιπόν, αυτός που είναι ήδη ηθικός, καλός, δε χρειάζεται τέτοια συστήματα αφού η ηθική του δεν κινδυνεύει, ζει στο μέρος που δεν έχει «φίδια». Με άλλα λόγια όλα τα κοινωνικοπολιτικά συστήματα οργάνωσης είναι χρήσιμα για τους ανήθικους και όχι για τους ήδη ηθικούς...κι ως τέτοια έχουν φτιαχτεί ή τουλάχιστον υποστηρίζονται/προωθούνται από ανήθικους...αφού ο πραγματικά ηθικός δεν χρειάζεται να δημιουργήσει ένα σύστημα περιορισμών για να ορίσει την ηθική του, είναι ήδη ηθικός...δε χρειάζεται απαγορεύσεις...ενώ ο ανήθικός χρειάζεται ένα τέτοιο σύστημα για να δικαιολογεί την ανηθικότητά του και να την κρύβει πίσω από τη «μάσκα» της εκάστοτε συμμορίας στην οποία το σύστημα τον τοποθετεί από τη στιγμή που γεννιέται...με άλλα λόγια, μόνο οι άρρωστοι χρειάζονται φάρμακα, όχι οι υγιείς...

ΔΙΗΝΕΚΗΣ 2016

Άνθρωπε σε πολεμά η φυλή του χώματος,

κίβδυλη η μάχη με ψεύδη γονιδιώματος,

τη σύγχυση τροφοδοτούν μύθοι χρωμοσώματος,

πρεσβεύει ενοποίηση η ομίχλη του μορφώματος,

κατάντησες απόγονος του απολιθώματος,

της απουσίας χρώματος, κάτοικος χαρακώματος,

έμπιστος υπηρέτης ιδανικά αόμματος,

παιδί βραχυκυκλώματος, λατρεία του διπλώματος,

επαναφορά ιερού παιδομαζώματος...

ΔΙΗΝΕΚΗΣ 2016

Ξύπνησες απ’ το κώμα κι έπεσες σε αφασία, 

ακαμψία, στην πλήρη ησυχία...
 

Έγινες να με το χώμα, της λάσπης χορηγία, 

σκοτεινή οδηγία, ύπνωση κι απραξία...

Διψάς για άλλο ένα κόμμα, αλλά εγώ βάζω τελεία, 

βαδίζω ευθεία, πίσω μου αφήνω τα θηρία...

Φτιάχνω δικό μου νέο χρώμα, ανθρώπινη ιστορία, 

λογική αλληλουχία, τέλος στην αυτοτιμωρία...
 

Μπροστά κοιτώ ακόμα, είναι κοντά η αφετηρία!

ΔΙΗΝΕΚΗΣ 2016

Ξεκάθαρα πια βλέπω που είναι η διαφορά,
 
στην ηθική αναφορά, ανήθικη συμπεριφορά,

σκοτεινή τυφλή περιφορά, 

δολιοφθορά απ' τις σκιές του Βορρά, 

των θηρίων η βορά ζητά επαναφορά, 

ξεπέρασα για άλλη μια φορά τη συμφορά, 

την ιερή διασπορά, τη θεία διαφθορά,

σβήνω από το τώρα τη δογματική σπορά!

ΔΙΗΝΕΚΗΣ 2016